Ég vil byrja á því að óska elskulegri föðursystur minni og hennar manni
til hamingju með yndislega drenginn sinn
sem var vígður inn í kristið-samfélag fyrir stuttu og hlaut um leið nafnið
Kristján Páll Rósinkrans.
Til lukku Dóra og Hjalti!

En að lífinu hér í Norrbotten...

Svíar eru alveg jafn tónleika-óðir og grannar þeirra Íslendingar þegar fer að nálgast desembermánuð.
Heppilegt fyrir okkur Gísla því þetta er jú einmitt það sem við lifum fyrir

Á föstudaginn sl. kláruðum við þemavikuna okkar í skólanum með tónleikum
þar sem áhersla var lögð á leikræna túlkun og tjáningu.
Við lærðum heilmikið af þessu og fengum bæði hæðstu einkunn fyrir.

Gísli útsetti fyrir og stjórnaði 11 manna hóp (ég þar á meðal)
í sænsku tecno-pop lagi  frá hljómsveit sem kallar sig E-TYPE
og gerðum við lagið á mjög dramatískan og ný-klassískan hátt,
sem sló vægast sagt í gegn.
Svo tókum við sama lagið aftur sem einn annar hafði útsett
á gamaldags swing-djass-hátt
og var mikið klappað eftir þá útgáfu líka.

Með þessu móti lærðum við að segja frá "einhverju"
(þessu tilfelli texta lagsins)
á tvo mismunandi vegu en þó bæði ólíkt frá upprunalegu útgáfunni.
Þannig að það skiptir greinilega miklu máli hvernig maður "segir" frá hlutunum

Á fyrsta í Aðventu voru tónleikar í kirkjunni hér í bænum
og var Gísli þar í stóru hlutverki
þar sem hann söng einsöng,
stýrði lagi
og útsetti íslenska lagið Hátíð fer að höndum ein á nýjan hátt
sem var frumflutt við sama tækifæri.
(Þess ber að geta að alla þessa hluti gerði hann í eina og sama laginu)
Mikið sem ég var samt að rifna úr monti yfir kallinum mínum eftir tónleikana!!!

Í kjölfar Requiem tónleikana,
sem ég söng á fyrir viku,
hef ég fengið talsvert af atvinnu tilboðum fyrir jólin,
sem er bara gleðilegt,
þannig að nú er svo komið að ég mun syngja 23.12, 24.12 og 25.12
í mismunandi kirkjum hérna í kring
(við mismunandi athafnir).
Það er vonandi að ég hafi þá efni á að kaupa eitthvað gleðilegt
fyrir Gísla minn í jólagjöf

Talandi um jólagjafir nú er svo komið
(þrátt fyrir mikinn fyrirvara)
að við getum ekki sent allar jólagjafirnar heim fyrir hátíðirnar.  
Því höfum við valið að senda bara barnagjafirnar fyrst og svo munu hinir eldri
(og þolinmóðari)
fá sinn glaðning einhvern tímann í janúar.
þegar sænska póstþjónustan er búin að jafna sig eftir annir jólanna

Þessi mistök skrifast í raun á mig,
því að við keyptum allar gjafirnar fyrir meira en mánuði
og hafði ég bara átt að senda þær allar þá,
en einhvern veginn var ég bara ekki búin að drífa í því
og nú er það svo dýrt að það er ekki fyrir námsmann greiðandi.

En það er líka alltaf gaman að fá pakka eftir á (ekki satt)?????

Annars gengur allt svimandi vel hérna (má segja svona?)
og er nóg að gera og nánast allt bara skemmtilegt
(meira að segja að þrífa íbúðina er nokkuð innihaldsríkt, haha).

Nokkrir hlutir sem við vitum núna af sem munu gerast í skóla lífinu eftir jól:

*  Fyrstu einka-tónleikarnir mínir í janúar (ca. 18.)
*  Ferð til Umeå (við bæði) til að vinna með atvinnu tólistamönnum/konum í óperunni
* Gloria eftir Vivaldi verður sett upp með kór og hljómsveit og ég syng sólóin
* Hljóðupptaka með samspils hljómsveitinni (minni) á Spænskum, rússneskum, breskum og ítölskum            ljóðaflokkum
*Nýr samspils áfangi með organista og flautuleikara þar sem við vinnum með kirkjuóperur og barok.
*Áframhaldandi tímar í „gamla“ samspilinu, söngtímar, undirleikur, kór, tónlistarsaga o.fl.

* Gísli mun læra á píanó
* Mun semja fyrir sinfóníuhljómsveitina í Umeå (sem mun skiptast niður í kammersveit)
*Fær að hitta atvinnu stjórnanda þar og læra um túlkun á tónlist
* kannski tónleikar bara með lögum hans (margt frumflutt sem sagt)
* Upptökur á eitthvað verkunum hans
*Frekari tímar í  tónsmíðum, kontrapunkti, útsetningu og hljómfræði o.fl.

Svo er bara að sjá hvað af þessu rætist...

Ekki svo sem meira í bili, enda gott

Gleðilega aðventu öll sömul!

ykkar Margrét

Já, þá er ég orðin vinnandi kona
Ef hægt er að kalla eina tónleika sem maður fær greitt fyrir sem "vinnu".

Á sunnudaginn sl.söng ég á mínum fyrstu "atvinnu - tónleikum" og það gekk frábærlega!

Auðvitað voru stöku staðir hér og þar sem viðkomandi hafði getað gert betur, svona eins og gamla konan sem slökkti ekki á símanum sínum og fattaði svo ekki að þetta var hennar sími sem hringdi, fyrr en í 5 hringinu þegar stjórnandinn sendi henni illt augnaráð.
Haha!

Tónleikarnir voru annars teknir upp og vonast ég til að fá upptökuna bráðum svo ég geti leyft ykkur að heyra

Á eftir fórum við hjúin út að borða á eina veitingastaðnum í bænum sem er opinn á sunnudagskvöldum.
Með okkur fylgdu þrír aðrir íslendingar, Nanna, vinkona okkar, og foreldrar hennar sem voru í heimsókn.

Þessa vikuna er svo önnur þemavika bekkjarins okkar og nú er verkefnið að æfa upp sérstakt tónleika prógramm á einni viku, tónleikarnir eru sem sagt á föstudaginn.
Í morgun stýrði Gísli okkur (hljómsveitinni), enda er hann bæði stjórnandinn og eitt af tónskáldunum.

Nú er hann þotinn í kirkjuna á æfingu fyrir aðventu tónleika þar sem hann stjórnar kórnum í íslensku lagi sem hann hefur útsett sjálfur (Hátið fer að höndum ein).
Mikið sem ég er stolt af honum, þetta er allt að koma hjá stráksa mínum,
er orðinn nokkuð fær með batúnið (stjórnanda sprotinn).

Gísli hefur líka verið að vinna gegn greiðslu í tónlist...
Hann hefur nú verið fenginn til þess að tónflytja heila bassa-kantötu fyrir tónleika í Stokkhólmi.
Hann kláraði verkefnið sem betur fer í fyrradag því þetta var heldur tímafrekt
en örlítinn auð fékk hann í pyngjuna

Meiri vinna hefur mér líka verið boðin, í kjölfar tónleikanna á sunnudaginn.
Í miðnæturmessu 24. desember mun ég syngja talsvert
og daginn eftir kl 07.30 mun ég syngja í annari messu á öðrum stað
og svo eru verkefnin farin að hranna inn fyrir næsta ár.

Mikið fjör!
Gleði, gleði...

Sem sagt allt gleðilegt bara heldur mikið að gera,
aðeins of lítill svefn,
en mikil hreyfing,
enda kílóin farin að fjúka

Ég hef bætt myndum inn í myndaalbúmin Skólinn og Umhverfið okkar í Piteå
slóðinn er
http://www.picasaweb.google.com/m.brynjars

vona að einhver skoði þetta, ég hafði allavega gaman af því að taka þær.

Farið vel með ykkur

bestu kveðjur

Jæja letinni lokið,
nú er komið að fréttum!

Síðan við komum heim frá fróni hefur verið nóg að gera í annars yndislegu lífi okkar.

Gísli kom beint heim í kontrapunkts-viku
sem þýðir að kennari kemur frá Stokkhólmi í eina viku
bara til þess að kenna ungum tónskáldum,
eins og Gísla,
allt um fornar og strangar reglur tónsmíða.

Auk þess var bara vika til stefnu í stóran fyrirlestur um íslenska kóratónlist sem Gísli átti að halda...

Ég fór beint í undibúning að fyrstu tónleikunum mínum í skólanum.
Æfingar á æfingar ofan,
allt til þess að fullkomna hluti sem voru góðir fyrir,
en hvað gerir maður ekki fyrir lokapróf annarinnar?

Já, ég og bekkjar félagar mínir tókum sem sagt lokapróf þessarar annar í formi tónleika...

Vikan gekk hratt fyrir sig og áður en við vissum af
var morgun tónleikanna og fyrirlestrarins upp runninn.

Já, það hitti nefnilega svo skemmtilega á að þessir atburðir voru báðir á sama degi
(alveg eins og í öllum góðum ævintýrum).

Gísli hélt fyrirlesturinn kl. 10.00 sem tók tæpa klukkustund og vakti hann áhuga kennara sinna og samnemanda á íslenskri kóratónlist, útsetningum og íslenskum kórum.

Þetta tókst prýðilega hjá honum,
hefur mér verið sagt,
já, ég gat nefnilega ekki verið á staðnum
því að tónleikarnir okkar voru kl 12.15 (sem sagt hádegis tónleikar)
og við vorum með lokaprufu á sama tíma og Gísli var með fyrirlesturinn.

En strákurinn var bara öruggur með sig og kunni sitt fag vel
enda er enn verið að tala um hin ýmsu verk sem hann fræddi bekkinn sinn um
og leyfði þeim að hlýða á.
Ekki slæmt fyrir mann sem hefur bara verið í nýju málsamfélagi síðan í ágúst

----------------------------------------------------------------------------
Stundvíslega kl 12. 15 byrjuðu svo tónleikarnir
og auðvitað var Gísli með fyrstu mönnum inn í salinn
og sat þar spenntur fyrir mína hönd.

Á þessari önn hefur bekkurinn minn verið að læra að vinna og koma fram með öðrum hljóðfæraleikurum
og voru þessir tónleikar því haldnir sem lokapróf í þeim áfanga.

Við erum 6 í bekknum og komum við öll fram með einhver atriði.
Blásararnir (3) (plús einn láns klarinettuleikari) léku tvö verk eftir Rossini.
Gítarleikari sem sérhæfir sig í flamengó tónlist spilaði, með stórkostlegri innlifun,
hraðan dans eftir óþekkt tónskáld.
Hornleikarinn okkar lék nútímaverk með píanista,
sem var ótrúleg upplifun að hlusta á
og ég...
Ég söng þrjú lög með frábærum hljóðfæraleikurum sem ég er svo heppin að hafa sem bekkjarfélaga.

Eitt barokk verk eftir Bach með klassískum gítar og þverflautu,
eitt endurreisnar lag eftir Dowland með klassískum gítar
og svo að lokum;
undur falleg rússnensk vögguvísa eftir Tchaikovsky með tveimur gítarleikurum.

Þetta gekk allt saman mjög vel og það var einstaklega góð mæting
miðað við svona hádegis tónleika í skólanum
eða um 60 manns.

Þess ber að geta að allir bókasafnsverðir skólans komu á tónleikana og það er nýtt met!

Hér er nefnilega ágæti atburða mælt í fjölda bókasafnsvarða á hverjum tónleikum
og því hljótum við að hafa fengið topp einkunn!
HAHA

Daginn eftir tókum við Gísli því bæði frekar rólega
enda sátt með hetjudáðir okkar daginn áður.

----------------------------------------------------------------------------------------
Svo var ekki hægt að slæpast meira.
Skóli, vinna og nóg af verkefnum....

Gísli er að vinna með skólanum hjá Íslenskum Orku Rannsóknum og þurfti hann að bæta upp þá tíma sem hann missti meðan við vorum í Íslandi og gerði hann það vissulega.

Um leið og ég kom aftur til Svíþjóðar var mér boðin mín fyrsta vinna sem sólóista.
Verið er að æfa verkið Requiem eftir franska tónskáldið Duruflé í næsta smábæ.

Tónlistin er stórkostleg og smígur svona notalega undir skinnið hjá unnendum.

Heppilega fyrir mig,
setti tónskáldið eina aríu inn í verkið fyrir messó-sópran,
eins og mig,
og var mér boðið það hlutverk
ásamt því að syngja sópran sóló á sömu tónleikum í öðru verki
sem er rómantískt
og heitir Sun of My Sole.

Ég fæ borgað fyrir vinnuna mína,
hef ekki hugmynd um hversu mikið
og er eiginlega sama það er bara svo mikill heiður að hafa verið valin af öllum söngvurunum á svæðinu.
Ég var á fyrstu æfingunni í gær með öllum sem að tónleikunum standa og það var stórkostlegt!

Verkið er flutt af blönduðum kór, organista, selló, bariton sólóista og messó-sópran sólóista,
sem sagt
allt mjög spennandi

---------------------------------------------------------------------------------------
16. nóvember sl.
eða á föstudaginn,
(Dagur íslenskrar tungu)
áttum við Gísli fimm ára sambands afmæli!!!

Ég fattaði það í sumar að við værum langt komin með fimmta árið
og mér finnst það jafn undarlega yndisleg tilfinning núna
og mér fannst það þá.

Við héldum vitaskuld upp á daginn og fórum á okkar fyrsta stefnumót saman.
Já, það er satt við höfum aldrei farið á stefnumót áður þannig okkur fannst vera kominn tími til...

Við tókum okkur til,
sitt í hvoru lagi,
ég fyllti íbúðina með lifandi ljósi
og Gísli kom og sótti mig þegar leigubíllinn var kominn fyrir utan húsið okkar
og við fórum út að borða á Stads Hotellet.

Þar er gamall og notalegur veitingastaður sem opnaði árið 1906 og þykir sá dýrasti í bænum.

Við leyfðum okkur þennan munað í tilefni dagsins,
en þegar kom að því að greiða fyrir herlegheitin;

2 elgssteikur (með kartöflu gratíni, grænmeti, sósu og öðru meðlæti)
2 bjóra
1 óáfengan koteil
1 choclate triffle eftirrétt

- kom í ljós að heildar summan var 4.900 íslenskar krónur!

Mikið er gott að kynnast sænsku verðlagi í sinni bestu mynd....

---------------------------------------------------------------------------------
Í dag var svo kúrt upp í sófa og horft á bíómyndir,
drukkið kakó og etnar piparkökur.

Lífið er svo sannarlega ljúft!

Mínar bestu kveðjur til ykkar allra

,,Já sælt veri fólkið" sagði presturinn....

Eins og lofað var, fyrir rúmum 13 klst, þá sest ég í annað sinn í dag fyrir framan tölvuna í þeim erindagjörðum einum að skrifa fyrir ykkur, kæru lesendur, allt það sem brennur á mér að segja frá á veraldar vefnum.

Hinsvegar, eins og margur hefur sjálfsagt hugsað, þá er ég alveg búin eftir gleði dagsins á tónleika æfingum og er því helst frá að segja að ,, ég er svo þreytt að ég nenni ekki að blogga!"

Sáuði þetta fyrir????

Í stað þess að lofa einhverju segi ég bara að ég muni skrifa eitthvað af viti hérna sem allra fyrst og það vonandi á morgun.

Farið vel með ykkur lömbin mín

Margrét kveður....

Ég vildi bara láta ykkur vita að ég mun blogga í kvöld eða seinni partinn í dag.
Hef frá mörgu skemmtilegu að segja en hef ekki tíma til þess núna því ég er að fara á æfingu í gamallri kirkju í smábænum Öjebyn.
Þar er ég að æfa Reqiem eftir Duruflé með kór, orgeli og selló, og syng ég þar tvö sóló, eina aríu úr verkinu sjálfu og svo einsöng í stykki sem heitir Sun of my sole og er víst rómantískt verk.
En allavega, verð að þjóta klukkan orðin margt (07:20) og leigubíllinn kemur eftir 10 mínútur.

Heyrumst í kvöld.


-Margrét

Sæl á ný!

Sem skyldan segir til um hefur rúm vika liðið frá síðustu skrifum og er því kominn tími til að skrifta aðeins...
Ekki það að ég hafi syndgað mikið frá því síðast eða að ég hafi eitthvað að játa en það hljómar bara svo skemmtilega eitthvað

Eins og minnst var á í síðustu færslu áttum við hjúin yndislega helgi á Íslandi í síðustu viku og nutum þar félagsskapar fjölskyldu og vina.

Á sunnudeginum hafði elskuleg systir mín boðið til veislu á heimili sínu til þess að fagna fjórða ári dóttur sinnar, Arndísar Ingu.
Þar mættust vitaskuld allir í sparifötum, með pakka undir hendinni og bros á vör.

Þar var líka til veislunnar boðið foreldrum Gísla og Pétur, bróðir hans, lét sig vitaskuld ekki vanta.
Þau komu með heilan bílfarm af dóti sem við áttum fyrir Norðan og vildum láta senda okkur út
en tækifærið var vissulega nýtt og við völdum úr og tókum þónokkur mörg kíló af herðum þeirra.

Um kvöldið stóð til að hafa opið hús að Borgum (hjá mömmu og pabba)
fyrir þá vini sem ekki voru í fjölskyldunni.
Það rættist því miður afskaplega lítið úr því
þar sem að veður var vont og hálka mikil
og fæstar Reykjavíkur meyjar eru komnar á nagladekk

Það voru reyndar tveir djarfhugar sem lögðu það á sig að koma að sunnan og fyrir það þökkum við.

,,Takk stelpur mínar fyrir yndislega kvöldstund, við munum lifa á henni fram að vori!"

Eftir að dömurnar fóru var gamanið ekki nærri búið því við áttum eftir að pakka öllum herlegheitunum sem höfðu komið að norðan og ekki síðast en síst, allur maturinn sem foreldrar okkar vorum búin að kaupa fyrir okkur svo við gætum nú haldið Íslendinga matarboð og mikilvægast af öllu íslensk JÓL!

Þreyttir fóru allir að sofa að Borgum þegar klukkan var langt gengin tvö.

Árla mánudagsmorguns vorum við svo ræst af vekjaraklukkunni,
sem hatar þegar fólk vaknar ekki strax,
og drifum við því okkur á fætur.

Klukkan var um 06.15 þegar við lögðum þreytt af stað með honum pabba mínum undir stýrinu
og okkur Gísla í farþegasætunum,
klifjuð af farangri.

Ferðin Suður gekk mjög vel en við vorum ögn stressuð alla leið,
því þegar við ætluðum að leggja af stað sáum við að fluginu okkar hafði verið flýtt um 1 klst.
ég hringdi vitaskuld líka í flugfélagið og athugaði málið frekar og það stóð heima,
flugið átti að fara klukkustund fyrr.

Þegar við komum hinsvegar á flugvöllinn var enginn þar,
fyrir utan okkur þrjú
og þrjá starfsmenn sem biðu okkar, einum of kátir fyrir þennan tíma dagsins.

Aðspurðar um breytinguna á tímanum svöruðu glöðu starfstúlkurnar því
að svona rugl væri alltaf að gerast
,,en það þýði samt ekkert að fluginu hafi verið breytt."

Ögn pirruð settum við töskurnar okkar á færibandið og öskraði yfirvigtin á okkur 50 kg samtals!
(sem sagt 25 á mann).

Þetta var nú talsvert meiri yfirvigt en við höfðum mælt heima,
en maður maldar ekki í móinn við yfirvaldið og var okkur vísað í skammarkrók Icelandair
þar sem maður getur gert upp skuldir sínar svo töskurnar fari áfram í flugið.

Við greiddum okkar skuldir sem mældust í peningum 15.000 kr!

Þess ber að geta að við vorum að ferðast með flugfélaginu SAS og á upplýsinga síðu þeirra mæltu þeir með að ef farangur er undir 30 kg á mann að þá sé ódýrara að borga yfirvigtina heldur en að senda á eftir sér kassa með flugfragt.
sem var akkúrat það sem við höfðum planað,
en okkur fannst þetta heldur dýrt.

Seinna komumst við svo að því að það var Icelandair sem rukkaði okkur um yfirvigtina með sínum verðum (þrátt fyrir að við tækum flugvél frá SAS) og hjá þeim er hvert kíló fjórum sinnum dýrara en hjá SAS!

Við komumst líka að því seinna að vigtin hjá þeim hafði vigtað of mikið,
taskan mín mældist hjá þeim 26 kg og taskan hans Gísla 24.
Þegar þær voru svo vigtaðar í Svíþjóð var mín taska 24,5 og Gísla 19,2 = 43,7 ekki 50!

Heldur meira pirruð kvöddum við pápa minn með tárum og þökkuðum fyrir frábæra helgi.

Hann hélt svo áfram í flugfragt Keflavíkur með einn kassa sem átti að sendast til okkar út.

Fyrir 10 kíló í flugfragt borguðum við 6.900 kr,
og reikni nú hver og einn hvort sé ódýrara,
yfirvigt eða flugfragt!

Sem betur fer gekk allt mjög vel fyrir sig alla leið til Stokkhólms
og við fengum meira að segja fín sæti í flugvélinni...

En það var bara lognið á undan storminum...

Í Arlanda (Stokkhólm) var okkur sagt að sækja töskurnar okkar og fara með þær í gegnum tollinn og að rita þær síðan inn í innanlandsflugið til Luleå.
Ekkert mál, vorum við því búin, enda bara almennar reglugerðir,
glöðu stelpurnar í Keflavík höfðu sagt okkur að þetta tæki enga stund.

Hinsvegar fór gamanið að grána þegar við biðum eftir töskunum okkar.

Hvernig getur eitt par verið svona ótrúlega ferða-óheppið???

Við biðum við töskubandið frá flugvélinni okkar í 40 mínútur og aldrei kom taskan mín!!!

Þrumandi af reiði, þreytu og tómri pyngju
örkuðum við með kreppta hnefa í áttina að saklausum upplýsingafulltrúum SAS.

Það var sama hvað konugreyið leitaði og leitaði, hringdi á helstu flugvelli heims, ekki fannst taskan.
,,Það lýtur bara allt út fyrir að hún hafi komið með, eruð þið viss um að þið séuð ekki með hana?"

Nokkrum dögum seinna, þegar taskan loksins skilaði sér, fengum við þau skilaboð að kátu starfsmenn Icelandair í Keflavík hafi aldrei sent töskuna í flugið, því samkvæmt þeirra heimildum hafði ekki verið greitt fyrir yfirvigtina!!!!

Við urðum að halda áfram í tengiflugið án töskunnar.
Tíminn sem það tók að standast í þessu tösku stússi, var sá tími sem við áttum að nota í að koma okkur yfir í næsta flug svo nú urðum við heldur betur að hlaupa...

Einhvernvegin tókst okkur að komast í innanlandsflugið með farangurinn hans Gísla og umborð í flugvélina áður en síðasta kall glumdi um ganga vallarins.

Þegar við komumst loksins heim í litlu íbúðina okkar aftur,
vorum við svo andlega og líkamlega búin að við vissum varla hvað við hétum
né hvað við værum eiginlega að gera á þessum undarlega stað.

Að lokum náðum við að róa okkur niður og sofna því bæði áttum við tíma daginn eftir
og ekki hægt að vera að drolla neitt lengur.

Fríið búið og komin aftur heim í raunveruleika námsmannsins...


Það var sárt að kveðja alla aftur eftir svona stutta heimsókn
og ég var ekki frá því að mér þætti þetta of stutt stopp
en þó algjörlega nauðsynlegt því ekki munum við hafa efni á því að fara heim um jólin.

Þá hafa nefnilega flugfélögin, vinir okkar, allt að þrefaldað verðin því eftirspurnin er svo mikil...

Það eru þó nokkrir hlutir sem ég hef ákveðið eftir þessa ferð:
Ekki fljúga með SAS,
ekki fljúga með Icelandair
og alls, alls ekki fljúga með SAS - Icelandair!

Við erum annars búin að panta flugið heim til Íslands fyrir vorið
og getið þrisvar með hverjum það er keypt...

Það er bara svo fjandi ódýrt

Ykkar Margrét

Sælir kæru vinir og aðrir lesendur

Í fréttum er það helst að þegar þessi orð eru skrifuð sit ég í húsi foreldra minna að Borgum í Borgarfirði og þrýsti inn orðum á veraldarvefinn.

Já þið lásuð rétt, við erum á ÍSLANDI!

og ekki af leiðinlegu tilefni...

Nú get ég loksins skrifað færsluna sem ég hef beðið eftir að skrifa í næstum tvo mánuði, en þá var þessi ferð á klakann ákveðin.

Ástæðan fyrir því að ég gat ekki leyft mér að greina frá þessum merka atburð fyrr
var sú
að ákveðið var að halda veislu
ömmu minni og afa í Borgarnesi til heiðurs vegna 50 ára brúðkaups-afmælis þeirra.

Til veislunnar buðu þau en vitaskuld var ekki gert ráð fyrir því að við (fátækir námsmennirnir)
hefðum efni á því að koma til slíkrar samkomu og því var ekkert um það meir hugsað.

Eða hvað....

Jú.jú móðir mín og systkin hennar í broddi fylkingar komu með þá frábæru hugmynd
að lauma okkur til landsins
og þar með í veisluna
og allt án þess að afmælisbörnin fengju nokkuð að vita.

Áttum við svo að standa fyrir söngprógrammi og vera skemmtileg og falleg til sýnis fyrir gesti og gangandi
 (jahh kannski bara fyirr gestina).

Þetta gekk allt saman svona ljómandi vel upp
að það tókst að bóka flugið með næstum 8 vikna fyrirvara,
koma okkur til landsins og alla leið í veisluna
án þess að þau fengju nokkrar fregnir af því sem koma skyldi.

Sem sagt:
þetta heppnaðist afar vel og er ég nú ný komin heim eftir frábæra hátíð með fjölskyldu og vinum.

Það er þó ekki hægt að segja að ferðin hafi gengið áfallalaust fyrir sig...

Við lögðum af stað frá litlu íbúðinni okkar klukkan 09.30 (að íslenskum tíma)
með töskurnar okkar rúllandi á eftir okkur í áttina að skólanum.

Þar beið efitr okkur flug-taxi sem tók okkur svo sem leið lá til Kallax flugvallar sem er í næsta bæ.

Þar skráðum við farangurinn okkar inn
og þrátt fyrir að við ættum þrjú flug í vændum
fengum við að skrá farangurinn alla leið til Íslands
því að við flugum með sama flugfélaginu alla leið.

Það var örlítil seinkunn á fluginu frá Kallax til Stokkhólms
og við sáum frammá að við yrðum heldur að spít'í lófana þegar við værum lent
til þess að við næðum tengifluginu sem átti að taka okkur til Osló og þaðan til Keflavíkur.

Þegar um 10 mínótur voru til lendingar í Stokkhólmi
var Herr Grétarsson kallaður upp í kallkerfi flugvélarinnar.

Við Gísli vorum bæði þá djúpt sokkin í heimsbókmenntir á borð við
Hobbitann og Lærðu að stjórna hlómsveit.

Því fannst mér það vitaskuld fáviska þegar Gísli sagði letilega við mig;
 ,,mér fannst eins og það hafði verið að kalla nafnið mitt upp"

ég sagði honum að vera ekki með þetta kjaftæði og heldur að snúa sér aftur að löngu dauðum hljómsveitastjórum fortíðarinnar.

Við skildum þó fljótlega að í raun hafði verið nafnið kallað upp.
Okkur fór að gruna að ekki væri allt í lagi þegar fólkið í kringum okkur fór að spyrja hvort annað:
,, ertu þú Grétarsson? Nei? Hver ætli það sé?"

Okkur var afhent símskeyti sem hafði verið sent frá Arlanda til flugvélarinnar og í því stóð:
 
,,Herra Grétarsson og Frú Brynjarsdóttir áttu pantað flug til Osló og þaðan til Reykjavíkur.
Vegna seinkunnar Osló flugsins munu þau missa af tengifluginu til Íslands,
því höfum við pantað nýtt flug fyrir þau frá Arlanda til Kastrup og þaðan til Keflavíkur.
Hafið samband við upplýsingaborðið sem er á milli hliðs 3 og 5"

Þetta var allt og sumt.

Engar tímasettningar eða staðsettningar,
bara borð á milli tveggja hliða á risastórum flugvelli sem við þekktum ekkert til.

Okkur tókst á 30 mínútum að finna borðið og þar biðum við í aðrar 30 mínútur í röð eftir aðstoð
óviss um hvort að við værum búin að missa af fluginu okkar
eða hvort að við ættum að koma okkur fyrir á hóteli yfir nóttina.

Þegar við loksins fengum aðstoð komumst við að því að 1 klst var í flugið okkar til Danmerkur
og gátum við því andað aðeins léttar.

Auðvitað var um hálftíma seinkunn svo við fengum okkur smá snarl og fórum svo um borð.

Í Danmörku var svo tveggja og hálfstíma bið í flugið okkar til Íslands og var sú pása nýtt í verslunum og til átu.

Þar var 20 mínútna seinkunn og gafst þá meiri tími til búðarráps og salernis heimsókna.

Kl 21.00 lentum við í Keflavík, þá búin að ferðast í 12 og hálfan tíma.

Engar aðrar flugvélar voru á vellinum
þannig að töskurnar komu allar frekar fljótt á færibandið.

Nema taskan hans Gísla...

Hún var bara ekki á færibandinu.

Hún hafði skellt sér í flug til Osló!

Við tók fremur langt ferli með starfsmönnum Leifs Eiríkssonar að reyna að hafa uppi á töskunni.

Það var sama hversu leitað var
ekki fannst taskan
og ekki heldur á flugvellinum í Osló,
samt tókst þeim að sjá á einhverjum skrám að hún hafði vissulega farið þangað.

Þeir gáfu okkur svona neyðarsett, sem innihélt nauðsynlegustu snyrtivörur, 
og svo fengum við bara samúðarfullt bros og ósk um góða helgi.

Þegar við gengum út af flugvellinum var klukkan 22.55 og ferðalagið orðið hátt í 14 tímar...

Við brunuðum suður til Reykjavíkur og hittum þar fyrir bróður minn og hans spússu á heimiili þeirra
og fengum við íslenskt vatn og osta!

Þegar við loksins skriðum upp tröppurnar að forstofu foreldra minna að Borgum í Borgarfirði
var klukkan orðin 01.20
og ferðalagið orðið 16 klst og 15 mínútur!

Það voru þreyttir ferðalangar sem lögðust á koddan kl 02.30 í gærnótt og sofnuðu um leið...

Kl 06.00 (í morgun) var hringt í Gsm símann hans Gísla frá flugstöðinni.
Þar var honum tjáð að taskan væri fundin, komin til landsins og yrði sett á rútu kl 08.30 til Borgarness
þar sem við gætum sótt hana.

Alsæl reyndum við að sofna aftur og hugsuðum,
kannski fáum við sparifötin okkar fyrir veisluna...

Þessar vonir reyndust falskar.

Taskan kom aldrei
og Gísli varð að gjöra svo vel að dulbúa sig
með derhúfu, stórri úlpu og sólgleraugum
til þess að hann gæti farið í Hagkaup til þess að kaupa sér nýjar spjarir, 
án þess að vera séður,  
svo hann hafði eitthvað til þess að  vera í veislunni
sem átti að byrja kl 17.00 .

Við fengum þær upplýsingar að bílstjórinn hafði bara ,,þvímiður"
gleymt að taka töskuna út úr bílum í Borgarnesi
og var hann kominn til Akureyrar þegar náðist loksins af kauða.

Skemmtilegt.

Þegar við komum heim úr veislunni áðan,
beið svo taskan okkar á dyraþrepinu hjá mömmu og pabba...

Þá hafði hún verið send með flugi frá Akureyri til Reykjavíkur og keyrð sérstaklega heim til okkar.

Ef ykkur fannst okkar ferðalag langt þá er það ekkert miðað við þann tíma sem það tók töskuna okkar að komast á leiðarenda.

Seint koma sumir, en koma þó....

Svo höldum við af stað aftur á mánudagsmorguninn og vonum þá bara að sama sagan endurtaki sig ekki

Þrátt fyrir að ferðin hafi verið löng,
(allt of löng)
og tíminn sem við stöldrum við stuttur
(alltof, alltof stuttur)
þá var það allt vel þess virði,
bara fyrir það eitt að sjá andlitin á ömmu og afa þegar við birtumst skyndilega
syngjandi afmælissönginn
inn á sviðið sem var staðsett beint fyrir framan þau.

Fyrst var varla sem þau tæku eftir því að eitthvað væri athugavert við þennan gjörning,
fyrr en allt í einu
göptu þau bæði af undrun
og mátti sjá glitta í gleði tár á kinnum.

Bara fyrir þessa sérstöku stund gerði ég þetta allt saman aftur
og það á morgun!

Til hamingju enn og aftur amma og afi með árin 50
og megi þið eiga mörg yndisleg ár tilviðbótar
í sælli hjónasæng.

Þau lengi lifi!
Hipp, hipp húrra, húrra, húrra!

Bestu kveðjur
Margrét

Sælir nú!

Að venju hefur liðið rúm vika frá því að síðast var á óbreytta lesendur yrt....

Ætli þetta verði ekki bara vikulegur viðburður,
þ.e. að blogga.

Vikan sem leið var okkur Gísla báðum dálítið einmana...

-Fyrir Gísla af því að hann var einn veikur heima,
-fyrir mig því að Gísli var ekki í skólanum, af því að hann var einn veikur heima...

Ég veit ég á enga vorkunn skilið
en þið megið í það minnsta vorkenna Gísla svolítið,
Afskaplega kvefaður og allar holur sem gátu stíflast
voru fullar af einhverju sem ekki er óhætt að tala um...


Loksins var samt nokkuð venjuleg vika í skólanum (ekki það að nokkuð sé nokkurn tímann venjulegt hér).
Söngtímar, undirleikur, samspil, kóræfingar
og minn eigin tími til þess að sinna heimanámi og æfingum =  gott.

Reyndar var heldur meira um kóræfingar en á að vera (alltaf heldur mikið um kór finnst mér)
því í gær (Föstudagur) hélt Madonna Kínaveldis, Wei Wei, tónleika í nýja tónleika húsinu
og vitaskuld var kammerkórinn fenginn til þess að syngja 1/3 af prógrammi á móti henni
og svo sem með henni líka.

Þetta var svolítið sérstök upplifun.

það var varla að við vissum allt prógrammið sem við áttum að taka þátt í,
þ.e. hvaða lög við ættum að syngja.
Líka frekar óöruggt allt varðandi innkomur og slíkt,
samt mátti alls ekkert klikka
því þetta var sjónvarpað á ríkissjónvarpinu
bæði hér og í Kína!

og bein útvarpssending víðsvegar um Evrópu og Asíu því þessi ágæta kona er frægasti tónlistamaður Asíu!
(þrátt fyrir að ég hafi aldrei heyrt um hana, dúdírú....)

Þetta gekk samt allt saman mjög vel og var mjög skemmtilegt,
svona smá smjörþefur af heimsfrægð.

Myndavélar, öryggisverðir, umboðsmenn og framleiðendur
sem fylgdu henni út um allt þessa vikuna í skólanum á meðan æfingum stóð
og þar sem að hún var alltaf á æfingum með okkur,
var ekki frá því að okkur þætti við vera ögn fræg

Í gær fengum við (kandidatar) að kynnast því nýjasta varðandi tækni og tónlist.

Þetta var allt saman mjög áhugavert en það sem mér fannst standa upp úr var hugmynd,
sem er nú næstum orðin að veruleika,
sem varðar tónlistarflutning og dreifingu á internetinu.

         Þá er ég ekki að meina eins og það form sem við þekkjum í dag;
maður "steli" niðurhali frá einhverjum slíkum síðum og greiði ekkert í stefgjöld eða höfundalaun fyrir.

Nei.

Fyrirbærið mun kallast MeArtist og mun svipa að vissuleiti til MySpace (á vegum msn)
nema hvað að viðkomandi getur algjörlega verið sinn eigin umboðsmaður með þessu kerfi
og verið með uppákomur á síðunni,
eða upptökur,
auglýsingar,
vörur til sölu
og ég veit ekki hvað og hvað.
Allt á eigin vegum og eigin forsendum.

Fídus sem er á MySpace síðunum og mun koma til með að vera líka á þessum MeArtist
er að auðvelt verður að hafa samband við annað fólk sem nota sama kerfi.
Í þessu tilfelli verður það við aðra tónlistarmenn.

Þá er hægt að bera saman bækur sínar,
fá gagnrýni og gagnrýna aðra
eða segja almennt frá skoðunum sínum varðandi viðkomandi listamann, lag eða flutning.

Sem sagt mjög spennandi allt saman og mun gera fleirum tónlistarmönnum/nemendum kleift að koma sér á framfæri á ódýran en auðveldan hátt.

Það er nefnilega svo að það hafa ekki allir efni á því að leigja tónleikahúsnæði, taka upp plötur eða vera með stórar auglýsingaherferðir og umboðsmenn.
Öll þurfum við að byrja einhversstaðar og þetta gæti verið góður vettvangur til þess,
hver veit...

Annað sem sömu menn og konur eru að hanna er fyrirbæri sem mun kallast iOpera.

Þetta er eitthvað sem virkilega náði athygli minni.
Í raun er hugmyndin einföld:
Búa til og setja upp óperur fyrir internetið.

Gæti verið tónlist með söng, í bland við raunverulegar video upptökur og tölvugrafík.
Kerfið gerir líka áhorfendum fært að ráða eigin ferð þegar horft er á viðkomandi verk.
Svolítið eins og þegar maður horfir á DvD eða spólu heima hjá sér.

Maður getur valið atriði,
stoppað,
spólað,
séð aftur,
textað,
ótextað,
ráðið hversu hátt hljóðið er
og
(það sem er svalast)
maður getur tekið út þau hljóðfæri sem maður vill.

Ef maður vill til dæmis í einum kaflanum bara heyra í pákunum,
eða í þverflautunum
(svo ég nefni eitthvað)
þá getur maður tekið öll hin hljóðfærin og sönginn út,
þetta er náttúrulega bara snilld!

Þetta gerir líka þetta form, Ópera, meira aðgengilegt og fær kannski fleiri til þess að opna augun fyrir klassískri tónlist og þessu forna tónlistarformi, sem getur bara verið nokkuð hipp og kúl

Við fengum að sjá "trailer" af fyrstu óperunni sem mun verða frumsýnd með þessu kerfi (2010)
og þetta var ótrúlega sterk framkoma og frábær tónlist,
á svo skemmtilega nýjan og þægilegan hátt.
Get bara ekki beðið...

Mér finnst svo gaman að vera til þegar svona margt nýtt og spennandi er í gangi í umhverfinu í kring...

Þegar við vöknuðum svo í morgun var byrjað að snjóa.

Fallegar hvítar bómullar flygsur svífa nú niður frá himnum ofan
og breiða úr sér á flötinni.

Hvernig er annað hægt en að vera heillaður af slíkri fegurð?

Þetta þýðir samt sem áður að það styttist í frosthörkur
(-30 gráður)
og við verðum að fara að punga út fyrir jökla-klæðnaði.
Það á eftir að kosta sitt

Best að fara að koma sér út í þetta rómantíska veður

                          kannski að ég nái nokkrum snjókornum með tungunni...

Ykkar Margrét

Nú eru næstum tvær vikur liðnar frá því að ég dirfðist að lýta hingað inn síðast...

Og ég hef haldið mér fjarri af ástæðu...

Þannig er mál með vexti að síðustu tvær vikur hafa verið þær undarlegustu, skemmtilegustu og jafnvel þær erfiðustu sem ég hef lengi mátt þola, og þetta gildir um okkur Gísla bæði...

Í fyrri vikunni eyddum við 43 klst á kóræfingum!

Það skiptir ekki máli hvert verkið er, hversu skemmtilegur kórstjórinn er, eða fólkið...
40 og eitthvað klukkutímar í kóræfingar á 6 dögum er bara hættulegt!
Bara geðveiki!

Fyrir vikið fluttum við líka alla kórhluta CARMINA BURANA næstum utanbókar með hljómsveit og tvemur flyglum að kveldi laugardags eftir að hafa æft það "bara" í eina viku.

Hugtakið vika á sér nýja merkingu í mínum huga nú....

Ýmislegt getur gerst á viku í lífi manns,
eða konu...


Eftir tónleikana áttum við notalegt kvöld saman ásamt snobburum Norrbotten, því það var jú vissulega verið að opna nýja tónleikahúsið og varla hægt að gera það án snobbaranna og klikkuðu kór-krakkanna....

Veitingastað skólans var breytt í kvöldkaffihús með bar og svo þegar líða tók á nóttinna var rýmt fyrir dansgólfi og skífum þeytt...

Sunnudaginn tókum við sköturnar í frí og gerðum lítið annað en að dorma og reyna að þrífa eitthvað hreysið okkar sem við komum bara í til þess að sofa....

Svo byrjaði vika tvö:

Við eigum svo sniðuga kennara....
Þeir tala í dulmáli, undir rós og þar frameftir götunum.

Já þeir sögðu okkur að nú ætti að hefjast þemavika hjá okkur sem kallast kandidatar (sólóistar).
Vitaskuld spurðum við þá til baka:
,, og hvert er þemað?"
Það þótti þeim undarleg spurning og svöruðu því bara þannig:
,,hvað meinið þið eiginlega með því, þetta er bara svona þema-vika!"

Við komumst fljótlega að því að þema-vika er dulkóði fyrir tímaleysi og andlegar þrælkunarbúðir!

Það er þó ekki eins slæmt og það hljómar.

Tímaleysið verður til vegna þess að við erum í "þematímum" frá kl 10 - 15.30 á hverjum degi með sænskum leikara og þáttagerða manni sem kennir okkur sitt lítið afhverju um það hvernig maður á að bera sig og koma fram þegar fólk (eins og við?) lifir í kastljósinu.

(Það liggur við að maður roðni nú bara við svona opinberanir)

þ.a.l. er enginn tími til nokkurs annars....

Við höfum sem sagt verið að vinna í allskonar hópverkefnum.
Lært að koma fram af tilfinningu og þekkja munin á því að leika og túlka (hann er mikill).

Við höfum líka fengið að læra að það er ekki eins auðvelt og maður heldur að svara spurningum "rétt" um sitt eigið líf fyrir fram fullt af fólki sem maður ekki þekkir en vill endilega heilla.

Þetta var hlutinn um andlegu herbúðirnar....

En fyrir utan þetta hefur þessi vika verið frábær, áhugasöm, krefjandi og ég hef lært ákaflega mikið.

Á morgun eigum við svo að vera með gjörninga út um allan skólann.
Enginn veit af því (fyrir utan okkur) og því erum við að prófa hvernig áhrif við höfum á samnemendur okkar og kennara og hver viðbrögðin verða...

Kemur allt í ljós

en þangað til

góða nótt og verið góð hvort við annað!

Ykkar
Margrét

P.s. (Mjög mikilvægt!) TIL HAMINGJU MEÐ AFMÆLIÐ OLLA MÍN!!! (systir mín sko!)

Já þetta er svipurinn sem ég setti upp í gærkveld þegar ég fann fyrir eymslum í hálsinum.

Andsk........

Nú standa nefnilega yfir æfingar upp á daghvern í nýja tónleikahúsinu sem á að opna hérna í skólanum næsta laugardag.
Við Gísli erum bæði í kórnum sem á að syngja við opnunina og á hann að flytja Carmina Burana með hljómsveit, stjórnanda og tvem flyglum.
Það er ekkert minna.

Æfingar ganga vel og þetta er fáránlega skemmtilegt.

ennnn............

Eins og kom fram áðan, þá opnar húsið ekki fyrr enn á laugardag, sem þýðir að enn er verið að vinna að hlutum á síðustu stundu, bora hér, negla þar, setja upp lista, hengja ljós í loftið og þar fram eftir götunum.

Þetta þýðir að ekki hefur verið sent inn hreingerningarlið ennþá til þess að þrýfa allt burt því það kemur nýr "skítur" jafnóðum aftur.

Það þýðir hinsvegar að húsið er fullt af iðnaðarryki og sagi, þar sem að veggirnir eru allir klæddir viði.

Og það þýðir að Margrét fær ofnæmisviðbrögð.

Já ryk ofan í ryk á ekki samleið með mér og mínum hálsi.

Í gær var fyrsta æfingin á þessum glæsilega stað og klukkustund eftir að þeirri æfingu lauk, var ég komin með skít í hálsinn og varð að afboða mig í söngtíma sem átti að vera seinna um daginn.

Í gærkvöld hafði svo ástandið bara versnað og mín orðin illilega bólginn og allt aumt og erfitt.

(Lýt raunar út eins og hamstur, ekki fallegt)

Þannig að í dag er ég heima, veit ekki hvað ég á af mér að gera, þar sem að ég gerði alla íbúðina fína í fyrradag.

því sit ég bara hér, fyrir framan tölvuna, og bíð eftir að klukkan verði fimm, því þá koma menn frá IKEA með síðustu mublurnar okkar, JEI!
(Það tók 3 vikur að fá dótið)

Þetta þýðir að í kvöld eða á morgun mun ég taka myndir af allri íbúðinni og setja svo inn á síðuna, fyrir og eftir myndir. Það verður skemmtilegt að sjá, því að við erum algjörlega búin að breyta henni frá því að við komum.

Ekki meira í bili lömbin mín

kveð með eymsl í hálsi og pirruð vegn óþrifnaðar iðnaðarmanna í Piteå!

Ykkar
Margrét