Tengill inn á söng-síðu Margrétar... Nánar

Sælt veri fólkið!
Ég vona að þessi færsla komist alla leið út á síðuna, því þetta er sjálfsagt í fjórða skiptið sem ég byrja á færslu en svo hefur alltaf eitthvað annað "mikilvægara" krafist athygli minnar í miðjum klíðum og ég því þurft frá að hverfa.
En nú er sunnudagur, ég formlega löt og engir tímar í skólanum á morgun þannig að ég hef engar afsakanir til þess að sleppa þessu.

Það sorglega er að frá því ég skrifaði síðast hefur frekar lítið fréttnæmt gerst og því hefur kvattningin til þess að hnoða í færslu verið enn minni.

Við komum í litlu íbúðina okkar í lok ágúst og vorum fegin "frelsinu" sem fylgir því að ver í kringum sitt eigið dót og húsakynni. Það þarf samt sem áður ekki að segja að við nutum auðvitað Íslandsdvalarinnar okkar og líka Londonferðarinnar. 
Flestir skila þó að heima er best og nú er staðan einfaldlega sú að heima fyrir okkur er Piteå, í litlu kompunni okkar á stúdentagörðunum.

Það var svo undarlegt veður þegar við komum.
Nú gátum við miðað út frá árinu áður og ekkert var eins.
Það var svo kallt að við urðum að taka strax fram haust/vetrar fötin okkar. Hitinn var aðeins í kringum 5-8 stig,
engin sól og af og til vindur. Í fyrra þegar við komum, á sama tíma, var svo heitt að við áttum engin föt sem voru nógu þunn og köld til þess að okkur liði vel.
           Nú ætluðum við að vera undirbúin og vorum búin að dressa okkur upp með þunnum flíkum, sem liggja enn óuppteknar í þeim umbúðum sem þær voru keyptar í. Sem sagt, vonbrigðin voru talsverð og ef hafði ekki verið fyrir yndislegu vikuna okkar í London höfðum við alveg misst af sumrinu.
           Þau mistök ætlum við ekki að gera aftur og því verður mjög lítið farið til Íslands næsta sumar.
Enda er enginn lúxus lengur að vera með íslenska innkomu á sumrin, það er stór plógur sem við höfum nú
(ásamt öðrum námsmönnum erlendis) þurft að draga síðustu mánuðina og eru hrossin orðin heldur þreyttari en gert var ráð fyrir í byrjun annar.
En við komum að kreppumálum síðar...

Skólinn byrjaði vel en með látum, getum við sagt, því það var greinilegt að nú var ekkert "elsku mamma" lengur og samkeppnin og kröfurnar orðnar svona 100% meiri en þær voru árið áður.

Eins og kom fram í síðasta pisti (þessum sem ég skrifaði fyrir ár og öld síðan) þá voru allir nýju kennararnir hans Gísla yfir sig hrifinir af verkunum sem hann hefur verið að gera sl. árið og komst einn þeirra svo að orði að slíkar framfarir í tónskrifum væru sjaldséðar og aðalkennarinn hans frá í fyrra sagði að Gísli væri eini nemandinn sem hann gæti reitt sig á að færi heim og prófaði að minnsta kosti einu sinni allar aðferðir og tækni sem hann (kennarinn) hafði kennt bekknum.
Sem sagt, Gísli var á hraðri uppleið og hefur flugið ekkert lækkað síðan, nú nokkrum mánuðum síðar.

Hann hefur verið að semja tvö sinfóníuverk sem kallast Mat-musik og er hluti af risastóru samstarfsverkefni á milli Rómaborgar og Norður Svíþjóðar. Stjórnendur verkefnisins eru svo ánægðir með útkomuna hjá Gísla og samnemendum hans að nú hefur konungurinn sjálfur sótt um að fá verkið flutt í Róm í konunglegri heimsókn sinni þangað eftir jól og eiga þessi verk að vera fulltrúar sam sænskrar- og ítalskrar menningar. 
         Verkin verða líka flutt hér í Svíþjóð af sinfóníuhljómsveitinni í Umeå (næsta stórborg) og svo mun ítölsk barna hjlómsveit flytja einfaldari útgáfu af verkunum á Ítalíu og í Svíþjóð.
         Þetta verkefni er orðið svo gígantískt stórt að það þyrfti tvær sér færlsur bara til þess að útskýra um tilurð þess,
en í grófum dráttum er þetta svona og sem sagt bæði kóngsi, kennarar og pródúsentar hæst ánægðir með Gísla minn

Svo er bekkurinn hans (Gísla, ekki kóngsa) nú byrjaður annað árið sitt í kontrapunkti og að þessu sinni er kennarinn þeirra annar tveggja orgel-prófessora skólans (Gary Verkade) og er hann (Gísli) nú farinn að framleiða hverja fúguna á fætur annari. Ég verð að segja að mér finnst það ótrúlega heillandi að upplifa úr fjarlægð hvernig þetta gamla form tónlistarinnar verður til, en það er ekki einfalt get ég sagt ykkur: 
Hár eru reitt, kennurum blótað og urrað á kvöldmatinn, haha.

Síðast en ekki síst hefur guttanum verið sett fyrir (ásamt öðrum í bekknum) að semja jólalag fyrir okkur hljóðfæraleikarana og söngvarana í einleiksdeildinni.
Þetta er annað svona samstarfverkefni af því leitinu til að okkur tónlistarflytjendum var sett fyrir að hnoða saman
(hverju og einu) í eitt jólaljóð.
        Ég bjó til svona litla jólasögu úr samtímanum (á ensku) með heldur realistískum tóni og svo var öllum ljóðunum blandað saman og síðan valin átta ljóð úr haugnum af tónskáldunum.
        Það hljómar eins og versti klíkuskapur (það var samt heiðarlega valið) en Gísli valdi mitt ljóð og var að klára að skrifa tónlist við það í gær og verð ég að segja að orð fá vart lýst hvað ég hlakka til að fá að flytja lagið.
        Þetta er 5 mínútna langt verk fyrir strengja kvartett, skipaðan af tveim fiðlum, einni lágfiðlu og klassískum gítar og svo fyrir söng (mig), mjög falleg en nútímalegt lag.
        Tilgangur verkefnisins er að við lærum að vinna svona efni frá byrjun ferlisins til enda og munum við taka upp lögin í klassíska stúdíói skólans í desember. Gaman, gaman.

Í anda nýrra tíma verð ég að hugsa um hagfræðilegar hliðar þessa skrifa minna og því munu þið, kæru lesendur,
þurfa að halda áfram að koma hingað inn til þess að sjá hvað ég hef verið að dunda síðustu mánuði og hvað annað hefur verið um að vera hjá okkur, skemmtilegt eða minna skemmtilegt.
Svona sé ég til þess að þið haldið áfram að bíða "spent" eftir næstu færslum, haha.

Næst:
Hvað hefur Margrét verið að gera?
Hverjir hafa komið í heimsókn, krepputal og hvað gerist næst???
Allt þetta og meira til í næstu færslu, fylgist með!


Bestu kveðjur
Margrét

Sæl nú, þið örfáu hræður sem hugsanlega lesið þetta.

Jæja félagar, ætli það geti verið að hér hafi eitthvað lítið verið skrifað í fleiri vikur???
Nei varla (haha)

Eins og kom fram í síðustu færslu erum við hjúin komin "heim" til Íslands,
nánar til tekið til Akureyrar þar sem við vinnum bæði baki brotnu eins mikið og við getum.

Ég hugsa að maður geti meira að segja bara sagt að við höfum átt sjö dagana sæla, þó ekki í fríi og aðgerðaleysi heldur í vinnu og svita, já því hér er hitinn mikil. Úff!

Flesta ættingja er þó búið að hitta á einn eða annan hátt og hafa flestir fengið jólagjafirnar sínar, sem var að þessu sinni fornfálegur geisladiskur sem við tókum upp að mestu fyrir jól en örfá lög síðan eftir jól (þar sem að upptökugræurnar biluðu þegar átti að leggja lokahönd á verkið).
Diskurinn sá heitir Mini-sance örlítill renaissance og er (eins og nafnið segir til um) lítill diskur sem er helgaður endurreisnar tímanum í tónlist.
Ekki meira um það, forvitnir verða bara að hafa samband og sníkja út disk :D

Það sem hefur mest á okkar daga drifið síðan við komum heim (fyrir utan vinnu) er ferð sem farin var suður yfir heiðar og heim í heiða fjörðinn (enginn dalur þar), Borgarfjörð.
Hittust þar nánustu ættingjar mínir auk okkar Gísla og var slegið til hinna fyrstu
(en árlegu) Skvísu leika þar sem keppt var um titilinn Skvísan 2008 og hið langþráða Skvísubelti ( svona eins og Grettis- eða Freyjubeltið í glímunni).

Vitaskuld var allt heimagert; keppendur, verðlaun, titill, dómarar, áhorfendur og sjálf þrautabrautin.

Voru liðir keppninnar nokkrir og óþarfi að telja þá upp hér.
Bar ég sigur úr bítum í nokkrum þeirra en andstæðingurinn í öðrum.
Til þess að gera langa sögu stutta þá er Skvísa ársins 2008
Ólöf María Brynjarsdóttir (stóra systa)
en ég stóð, hinsvegar, stolt, en auðmjúk, við hlið hennar í öðru sæti
(af 2 keppendum, haha).

Engu er þó að kvíða því ég mun koma sterk til leiks að ári og þá vera búin að æfa upp fimi mína í sms skilaboðum(þar var munurinn einna helst mestur).

Ferðin var sem sagt góð í alla staði og eyddi ég afmælisdeginum (aldrei slíku vant) heima, en eitthvað var lítið um gesti samt (skrýtið).

Ferðirnar út á land verða reyndar ekki fleiri fyrr en við keyrum til keflavíkur á leið okkar út, en þá er stefnan tekin á London þar sem á að kaupa námsbækur, nótur og tónleikaklæðnað áður en haldið er svo áfram til Piteå í Svíþjóð.

Fram að því höfum við samt sem áður nóg að gera því er verulega farið að styttast í sumartónleikana okkar sem verður svona smá smakk af því sem við höfum verið að taka okkur fyrir hendur í vetur.
Þemað er spænska (lög frá spænskumælandi löndum) og munu suðrænir tónar svífa um Akureyrarkirkju þann 15. ágúst kl. 20.00.
Vitaskuld kvetjum við eindregið alla til þess að mæta sem langar að hitta okkur eða heyra söng og gítarleik sem yljar um hjartaræturnar og fær mann til þess að ferðast í huganum.

Sem sagt föstudagurinn 15. ágúst kl. 20.00 í Akureyrarkirkju,
aðgangur ókeypis og allir velkomnir!
 Um að gera fyrir ykkur sem búið fyrir sunnan að safnast saman í bíla eða hringja í mig ef ykkur vantar far, það verða til lausnir við því.

Annað er svo sem ekki merkilegt í fréttum þessa dagana.
Við erum þakklát fyrir að vera heima en söknum þó um leið litla Piteå sem okkur finnst vera okkar rétta heimili, enda ekkert rúmm eða staður sem maður getur kallað sinn eigin hér á fróni og verður sjálfsagt ekki fyrr en við höfum efni á að kaupa íbúð
(sem verður einhver bið á, haha)

Nóg röflað í bili en gaman væri að sjá hverjir kíkja ennþá hingað inn ef þið vilduð vera svo væn að kvitta pent fyrir á leiðinni út ;)

Hafið það sem allra best
ykkar Margrét

Sælt veri fólkið og takk fyrir síðast (sem er nú orðið ansi langt)!
Nú er komið að langþráðu bloggi 
en það verður stutt að þessu sinni þar sem ég er í örlítillri kaffipásu í vinnunni.
Já þig heyrðuð rétt ég er farin að vinna og það á Ísandi!

Við hjúin komum heim sunnudaginn 08. júní þar sem fríður hópur tók á móti okkur á Akureyrarvelli og voru þá endurfundir miklir.
Fjölskyldan mín hafði brugðið sér norður yfir helgina bæði til þess að fagna hálfrar aldrar afmæli karl föður míns og einnig til þess að bera okkur útlendingana augum.
Í stuttu máli sagt voru þetta yndislegir tveir dagar sem við áttum með fjölskyldum okkar beggja og þökkum við vel og innilega fyrir það.

11. júní byrjuðum við svo bæði að vinna eftir að búið var að koma okkur fyrir hjá Margréti og Grétari (foreldrar Gísla).
Bæði erum við að vinna á sömu stöðum og í fyrra;  
ég í Akureyrarkirkju þar sem ég tek á móti "túrhestum"  og undirbý athafnir,
og Gísli hjá Íslenskum Orku Rannsóknum (ÍSOR) þar sem hann forritar gríðarlegt tölvuforrit sem á að bjarga mælingarmönnum frá sjálfum sér (held ég hehe).

Við erum nú þegar búin að hitta talsvert af vinum og ættingjum en planið er að geta jafnt og þétt í sumar hitt sem flesta í það minnsta einu sinni. Við fáum reyndar ekkert frí fyrir utan 2 daga í júlí en þá er stefnt á fjölskyldumót að Borgum. 

Því mælum við eindregið með því að fólk hafi samband ef það er á leið um Norðurland svo hægt sé að mæla sér mót og hittast.

Annars verðum við með tónleika í Akureyrarkirkju þann 15. ágúst þar sem leikin verður spænsk gítar- og söngtónlist og er þá einnig ástæða til þess að skella sér til okkar og njóta góðrar tónlistar og félagsskapar.

Hafið bara samband og ekki hika við að koma í kirkjuna ef þannig liggur á ykkur
ég er alltaf þar með bros á vör og hef bara gaman af því að fá gesti. 

ykkar Margrét
(íslensku númerin 699-3916 eða 699-3915) 

Já, maður spyr sig hvað sé nú um vert að skrifa úr stuttum köflum lífs okkar hjúa....

Ekki hafa nú nein ósköp átt sér stað síðan síðast var hér ritað,
en það veit þá líka bara á styttri færslu

Síðasta vika gekk heldur hratt fyrir sig:
Á sunnu-, mánu- og þriðjudag var ég föst á æfingum
á meðan Gísli greyið sat í kontrapunktskennslu á sama tíma.

Þessar miklu æfingar voru tilkomnar vegna þess á miðvikudaginn sl.
flutti bekkurinn minn sína fyrstu tónleika í vortónleikaröð sinni
og var þetta einnig fyrsta lokapróf vetrarins.

Frumflutt voru tvö verk eftir Gísla,
sem ég fékk heiðurinn af að syngja
og var ég raunar að syngja samtals í 30 mínútur á tónleikunum
en þeir voru allt í allt 62 mínútur,
þannig að ég fékk góða æfingu þar

Gísli var hæst ánægður með fluttninginn en við höfðum unnið með leikræna túlkún
fyrir öll verkin með leikstjóra frá næsta bæ (Luleå)
sem okkur öllum fannst ákaflega gefandi og skemmtilegt, sérstaklega tónskáldinu unga

Í kjölfar þeirrar vinnu fóru litlu hreyflarnir af stað
og komst maður ekki hjá því að hugsa aðeins sinn gang...

Þannig er nefnilega mál með vexti að í dag þar sem öll fjölmiðlun og afþreying
er svo sjónræn eru áhorfendur farnir að krefjast þess að tónlist á tónleikum
sé ekki bara vel spiluð heldur einnig eitthvað sem grípur augað allan tímann,
því annars finnst fólki það bara getað setið heima og hlustað á geisladisk.

Ég tek það fram að vitaskuld er ég EKKI sammála því
að sú upplifun sem fylgir því að hlusta á lifandi tónlist
sé sú sama og þegar hlustað er á upptökur heima í stofu.

Hinsvegar skil ég þó vel að fólk sem lifir í nútímasamfélaginu
vilji hafa skýra(áhugaverða) túlkun á því sem er flutt hverju sinni.
Það er nefnilega mín trú að með því að túlka klassíska tónlist (í raun hvaða list sem er)
á hátt sem er samtíma manninnum/konunni að skiljanleg og nærtæk,
sé búið að opna í raun flestar þær lokuðu dyr sem áður var skellt á þetta sértæka listform.

Við Gísli erum bæði á þeirri skoðun að okkar framlag í tónlistarheiminn
verði að stærstum hluta það að kynda upp áhuga "meðal-ljónsins"
á bæði gamallri-kassískri tónlist og sérstaklega á nýrri/ óskrifaðri-klassískri tónlist.

Þetta listform (klassíkin) hefur nú í talsvert mörg ár átt undir högg að sækja
en nú virðist vera sem að fleiri og fleiri metnaðarfullir einstaklingar
séu tilbúnir að taka þessa öldruðu list með sér inn í framtíðina
og gera eitthvað nýtt og skapandi við hana,
án þess þó að finna upp hjólið heldur nýta það stórkostlega efni
sem okkur hefur verið borið á silfurfati af kynsóðum forfeðranna.

Ég gæti náttúrulega skrifað endalaust um þessa ástríðu mína
(eins og flestir sem mig þekkja vita)
en ég kem inn á þetta efni vegna þess að við (ég og Gísli)
erum svo þakklát fyrir að vera nemendur í skóla
sem er ekki hræddur við að gera eitthvað nýtt;
prófa mismunandi krydd í súpuna og smakka sig áfram þar til besta blandan kemur fram.

Það er einmitt þetta sem próftónleikarnir okkar fjalla um;
taka áhættur, breyta til, fá áhorfendur til þess að upplifa nálægð við tónlistina
á annan hátt en þeir hafa áður kynnst
og fyrst og fremst að breyta þessari tilfinningu sem hefur verið svo lengi:
VIÐ OG ÞAU
(þ.e.a.s tónlistarmenn v. áhorfendur)

Þá er ég samt ekki að að meina að hver sem er eigi að taka upp hljóðfæri eða hefja upp raust sína og selja inn á og halda tónleika með það sama.

Það sem ég á við er að það þarf að uppræta þessar ranghugmyndir hafa lengi verið um tónlistamenn og þá sérstaklega þá sem aðhlinnast kassísku hliðinni.
Margir halda að við séum eintómar prímadonnur, snobbhænur og sérvitringar
(sem vissulega finnast í okkar hópi rétt eins og alls staðar)
en staðreyndir er samt sem áður sú að flest erum við bara venjulegt fólk.

Hins vegar erum við fagmenn tónlistarinnar og eins og í öllum öðrum starfsgreinum
elskum við starf okkar, tökum því alvarlega og viljum gera okkar besta.
Ég mundi ekki búast við neinu minna af starfsmönnum/konum á öðrum sviðum...

Nú er komin tími til að upplifa eitthvað saman
og þá skiptir ekki öllu máli hver er flytjandinn og hver er áhorfandinn,
aðal málið er að geta notið saman!

Eftir þenna STÓR merkilega pistil er ekki annað að gera
en að skella sér á næstu tónleika með nýju hugarfari
og sjá hvort að upplifunin verði ekki einstök...

Bestu kveðjur

Sælt veri fólkið
(þ.e.a.s. ef einhver lítur ennþá hingað inn)

Ansi langt síðan að undirrituð hefur skrifað nokkuð
í gegnum þennan miðil veraldarvefsins.
Ansi margt sem hefur líka runnið til sjávar
en mun þó bara brot vera rakið af því hér.
(Ég tek þó enga ábyrgð á lengd þessarar færslu)

Eins og kom fram í færslunni hans Gísla
(þar tókust virkilega á stálin stinn þar til hann gafst upp og skrifaði),
þá skelltum við okkur í dagsferð til Finnlands sem endaði með því að greyið drengurinn fékk næstum hjarta áfall þegar vinir hans stukku fram
úr hverjum krók og kima er heim var komið.

Valdís vinkona okkar flaug síðan heim laugardag fyrir páska
og virtist íbúðin vera ótrúlega tóm
og hálf einmannaleg þegar við vorum bara tvö eftir
(er þetta upplifun foreldra er börnin fara að heiman?).
Stúlkan komst heil heim og við Gísli héldum okkar páska
og átum okkar sameiginlega páskaegg nr. 4 frá Nóa Siríus
sem Valdís hafði útvegað okkur og komið með frá fróni.

Skólinn byrjaði á þriðjudeginum og var þá ekki annað en að hendast af stað
og halda áfram þar sem frá var horfið fyrir fríið.

Eins og ég hef einhvern tímann minnst á þá er ég í kammerkór,
sem einn af prófessorum skólans stjórnar,
og höfum við verið að vinna talsvert með sænsku tónskáldi í vetur
sem heitir Anders Nyberg.

Kauði sá semur svona súr-sætar sænskar ballöður (fyrir kóra)
ásamt þjóðlegri sænskri kóratónlist auk afríkanskrar ballöðutónlistar
(svolítið gospel-legt á köflum).

-Sem sagt alls ekki tónlist sem hrífur mig til lengdar. Finnst þetta vera allt eins.

Kórinn hefur þó unnið talsvert með honum áður
og ferðaðist reyndar til Suður-Afríku í fyrra á hans vegum.
Í ár vill hann taka upp og gefa út geisladisk og leitaði því á náðar kórsins.

Í byrjun apríl flugum við til Stokkhólms
til þess að flytja tónlist eftir hann eingöngu
og voru sungnir 5 tónleikar á 3 dögum (auk stöðugra æfinga inn á milli).
Ég þarf ekki að segja ykkur hversu margir urðu raddlausir
eða hreinlega veikir eftir ferð þessa og var ég ein þeirra á meðal.

Alla vikuna á eftir var ég meira og minni ósönghæf
og reyndi því að nýta tímann til þess að læra alla söngtextana mína utanbókar og vinna með túlkun og annað.

Sama hversu aum í var í hálsinum,
og hreinlega þreytt á geði eftir þessa Stokkhólmsferð,
þá var þetta ótrúleg upplifun.
Þarna fékk ég á einni helgi tækifæri til þess að sjá,
og syngja í mörgum stórkostlegum kirkjum og tónleikahúsum
auk þess að borða á einstaklega mörgum framandi veitingahúsum
og svo sé ekki minnst á öll kaffihúsin og garðana.

Fyrir mér voru þetta útlönd (sko eitthvert annað útland en Svíþjóð hehe)
og fyrir það var þessi ferð vel virði,
auk þess sem ég fékk loksins að kynnast eitthvað af þessum lokuðu Svíum
sem eru með mér í kórnum (ég er nefnilega eini útlendingurinn).

Á meðal tónleikagesta hjá okkur voru margir af helstu stjórnarmönnum Afríkuríkjanna og þar á meðal Nelson Mandela.
Gaman af því.

Viku síðar (helgina á eftir) vorum við svo lokuð í nýja tónleikasal skólans
alla helgina og tókum upp diskinn, fyrir tónskáldið áður nefnda,
og gekk bara prýðilega.

Vikan sem tók þar við var helguð öðrum kór sem ég var víst búin að jánka við
en þar var fremst í flokki ein sam-nemönd mín sem heitir Ann-Sophie
og lærir m.a. kórstjórnun og orgelleik.

Lokaverkefnið hennar í þessu fagi var að stjórna litlum kvennakór
og halda tónleika sem var og gert.

Hafði hún valið til verksins 8 yngismeyjar,
allar einsöngkonur og allar nema tvær klassískt menntaðar.
Á tveimur vikum æfðum við upp 40 mínútna söngprógramm án undirleiks sem við fluttum svo í lok vikunnar fyrir fullum sal af tónleikagestum þar sem hún stjórnaði okkur og hélt tölu um áfangann sinn og verkin sem voru flutt.

Mér skilst að hún hafi fengið hina fínustu einkunn
og fengum við allar mikið lof í lófa fyrir gjörninginn.
Daginn eftir (1. Maí) bauð hún okkur svo í mat til sín þar sem við fengum að heyra upptökuna frá tónleikunum og var ekki laust við að stoltið skini í gegn
þar sem við sátum allar sveittar í lófum við að heyra útkomuna.
En þetta var vel gert hjá stelpunni og það skilaði sér í okkar flutningi.

Sama dag og dömukórs tónleikarnir voru (30. apríl)
var haldinn hér hátíðlegur eins konar sumardagurinn fyrsti,
sem kallast Valborg.
Þá er hefð að hlusta á mis-roskna karlakóra syngja um sólina og vorið
í dísætum sænskum lögum
og ungmenni mála bæinn rauðann með grillveislum sínum og drykkjubrölti.

Á slíkum stundum er fínt að kallast söngkona (eða nemi)
því það er nánast hin eina gilda afsökun sem er tekinn
ef maður vill ekki vera með í sukkinu.
Í staðinn hittumst við nokkrir látúnsbarkar ásamt mökum og vinum
og vorum í heimahúsi þar sem etinn var ís
og sungnir sam íslenskir og sænskir sálmar ásamt gömlum slögurum
sem við Íslendingar höfum fyrir löngu gert okkar eigin
þrátt fyrir að um sænska tónlist sé í raun að ræða.
Sem sagt mikið fjör og ágætis leið til þess að forðast partýið
sem var alla nóttina í garðinum fyrir utan hjá okkur, haha.

Þeim var nú svo sem enginn vorkunn byttunum sem sátu úti að þambi enda sumarið virkilega komið með sínar björtu nætur og 15 – 20 stiga hita.

Íslenska hjartað segir manni þó að hafa varann á þegar kemur að veðrinu
og svona snöggum breytingum.
Nú göngum við hjúin um eins og snjókallar, enn í vetrar flíkunum okkar,
handviss um að vetur konungur muni banka upp á aftur einu sinni enn
og sjálfsagt þegar mann síst grunar.

Það fer nú samt alveg að líða að því
að ég viðurkenni þetta veður sem komið til að vera
því að alla helgina var yfir 15 gráður og sól allan sólarhringinn.
Ótrúlega notalegt að fara í göngutúra á milli æfinga og heimanáms
enda talsvert fleiri freknur á Gíslanum í dag en voru í gær
og ég er ekki frá því að grámyglan sem hefur hrjáð mig í allan vetur
sé ögn minni en áður haha!

Reyndar skilst mér að það sé ekki bara sumar í loftinu hérna megin baugsins
því núna um helgina „fæddust mér“ lömb frá gibbunni minni henni Sæt
og kom undan víst afskaplega fallegur svartur hrútur
sem stóð fljótlega upp og allt.
Fátt annað sumarlegra en nýfædd lömb og jarm í haga.

Ohh það er á svona stundum sem maður saknar þín, fagra frón! (Hahaha)
Það fæðast sjálfsagt líka lömb hér í Svíþjóð, en það eru ekki mín lömb
og það eru ekki Óli og pabbi ljósmæður sem taka á móti þeim
og það eru ekki mínir heimahagar sem þau líta í fyrstu útiveru sinni,
þannig að það telst bara ekki með.
Haha háfleygin er hún!

Þessa vikuna erum við Gísli svo í tveimur samstarfsverkefnum:
Það fyrra er upptökuverkefni sem mun klárast að mestu nú á miðvikudaginn,
þegar við tökum upp verkin sjö sem verða á viðkomandi smáskífu.

Þetta er svokallað Dowland verkefni,
en Dowland þessi var breskt tónskáld sem var uppi á endurreisnartímanum
og samdi trúbadorssöngva sem hann sjálfur mest söng og lék undir á lútu.
Þessi kvæði sín flutti hann fyrir hina ýmsu kónga og aðalsmenn
og fjölluðu textar hans alltaf um hversdaginn og oftar en ekki um ástina og hinar ýmsu hliðar hennar.

Verkefnið ber því nafn hans með rentu
því 7 tónskáld (Gísli þar á meðal), 7 ljóðskáld, 7 gítarleikarar og 7 söngvarar
(ég þar á meðal) var skipt upp í hópa
og falið að semja tónlist, ljóð og taka upp verk í anda Dowlands
en þó á nútímalegan hátt sem höfðar til okkar sem lifum í dag.

Þetta verkefni er mjög skemmtilegt og spennandi
en við höfum þurft að reka okkur talsvert á í ferlinu
því þetta er í fyrsta sinn sem verkefni sem þetta er gert í skólanum.

Diskurinn verður síðan gefin út í mjög litlu upplagi þar sem að umfjöllun
um verkefnið, tónlistarmennina og verkin 7 fylgir með í bæklingi eða bók.

Ég verð að játa að mér fannst til að byrja með eins og ég væri að svíkja lit
því ég var hvorki með Gísla né gítarleikurunum tveimur
sem ég er vön að vinna með í hóp.
Fyrir vikið lærði ég náttúrulega að vinna með öðru fólki
og það hefur verið mjög skemmtilegt.

Hitt verkefnið sem krefst athygli okkar þessa vikuna (og næstu tvær á eftir)
er lokaprófið okkar fyrir þennan vetur.
Það mun fara fram með þeim hætti að við sem erum í kandídat bekknum (sólóistar og tónskáld)
munum halda saman þrjá 60 mínútna langa tónleika
á þremur mismunandi stöðum í Norrbotten.

Á hverjum tónleikum munum við frumflytja allavega eitt verk
eftir eitthvað af tónskáldunum í bekknum
auk spænskrar og franskrar tónlistar
sem við flytjum í allskonar útgáfum af kammersveitum og tónlistahópum.

Fyrstu tónleikarnir eru í sal skólans 14. maí
og munum við flytja þá tvö verk eftir Gísla (bæði við íslenskan texta).
Næstu tónleikar verða 25. maí í kirkju í bæ sem heitir Kallix
og svo að lokum verða síðustu tónleikarnir í dómkirkjunni í Luleå 1. júní.

Þegar þessu er lokið (og ef að gengur vel)
munum við öll hafa staðist veturinn
auk þess sem við fáum líka einstaklings einkunnirnar okkar.

5. Júní höldum við Gísli svo heim á leið
en þó með stoppi í Lundi þar sem Anna Sigga (frænka Gísla) býr
ásamt kærasta sínum.
Við fljúgum svo alla leið heim frá Kastrup 8. júní og þá beint til Akureyrar.

Það er sem sagt nóg að gera, en þannig á það líka að vera
og okkur líður ákaflega vel í litlu ruslakompunni okkar
sem fyllist óðfluga af nótum og útkrössuðum skólaverkefnum.
En hvað er það á milli vina?

Eitthvað erum við farin að plana einhvers konar tónleika í sumar,
en allt slíkt fer eftir vinnu og nennu.
Meira um það síðar

Ég vil bara votta þeim virðingu mína
sem gátu lesið sig í gegnum allan þennan pistil
og sem eru ennþá með á nótunum.
Vona að það líði ekki jafn langt á milli í næstu færslu

Ykkar
Margrét

Heil og sæl

Nú hefur liðið ansi langur tími síðan síðasta færsla var skráð hér á síðuna.
Ástæðan fyrir þessari ritstíflu er ekki Margréti að kenna, heldur mér (Gísla),
því Margrét heimtaði að ég segði frá hvernig afmælisdagurinn minn hefði verið og neitaði hún að skrifa fyrr en ég væri búin að standa við mitt.
Þar sem ég er ekki eins duglegur að setjast niður og skrifa í orðum það sem hefur á daga okkar drifið
þá hefur ekkert gerst í þessum málum fyrr en nú, einum mánuði síðar.
Jæja, best að hefjast þá handa:

Það vildi svo óvenju skemmtilega til að þann 19.mars 2008 (fyrir mánuði)
átti ég hálfrar hálfrar aldar afmæli (25 ára fyrir þá sem náðu þessu ekki strax).

Þar sem ég er ekki mikill stórveislu aðdáandi,
þá vildi ég helst komast hjá því að hafa haug af fólki heima hjá mér,
mér til samlætis að halda uppá það hvað ég eldist nú vel.
Í staðinn var ég búinn að ákveða að láta lítið fyrir mér fara þennan dag.

Svo mikið vildi ég losna undan álögum veisluhalda að ég ákvað í samráði við Margréti og Valdísi,
vinkonu okkar sem var í heimsókn vikuna fyrir páska,
að flýja land og heimsækja jólasveininn í Finnlandi.
Þetta þótti okkur öllum þjóðráð og því var bílaleigubíll leigður daginn áður
og farið nokkuð snemma að sofa þann 18.mars.

Klukkan 9 að morgni þessi 19. lögðum við svo afstað til jólasveinsins, enda löng leið fyrir höndum.
Ekið var fyrst til Haparanda (þar er eina verslun IKEA í Norður Svíþjóð),
landamæra bæjarins sem heitir Haparanda Svíþjóðar megin, en Torneo Finnlands megin.


Tók sú ferð okkur tæpa 2 tíma.
Svo var ekið í aðra 2 tíma til jólasveinabæjarins Rovaniemi.

Þegar þangað var komið keyrðum við þar til stór skilti með jólasveini birtist.
Við sveigðum útaf hraðbrautinni inn á risastórt bílaplan, sem var heldur autt.
Þar tók ámóti okkur annað skilti þar sem ,,verið velkomin‘‘ stóð á öllum málum nema íslensku.


Við stigum út og gengum upp að risa stórum hellismunna, með glervegg og öryggismyndavélar,
sem reyndist læstur. Bömmer!!
Fimm tíma keyrsla til að koma að lokuðum jólasveinadyrum.


Nú vorum við frekar vonsvikin, en þar sem Norður-heimskautsbaugurinn var einungis nokkra kílómetra frá okkur var ég staðráðinn í að keyra aðeins lengra og ganga yfir hann.

Ekki tók það okkur langan tíma að finna Norður-heimskautsbauginn,
þar reyndist jólaþorpið (sem við töldum vera lokað) vera.


Þar varð okkur einnig fljótlega ljóst að við hefðum áður verið að reyna að komast inni í jólasveinagarðinn, en það er víst skemmtigarður sem opinn er á sumrin.


Við eyddum dágóðum tíma í þorpi jólasveinsins að skoða allskonar glingur og dót
sem hann hefur sankað að sér í gegnum tíðina
og greinilega fengið stóran hóp aðdáenda til að selja fyrir sig.


Við reyndum að komast til að sjá Sveinka,
en þegar við reyndum að nálgast hann lentum við í stórri biðröð ungra aðdáenda
sem allir biðu eftir að fá að komast í einkaviðtal.


Mörg börn biðu eftir að hitta Jóla, sum með óþreyju, önnur stillt og prúð

Þar sem Margrét var eitthvað óvenju tímabundin þennan dag ákváðum við að sleppa því að bíða nokkra tíma í röð eftir Sveinka og halda frekar afstað tilbaka,
því IKEA kallaði víst mikið á bæði Margréti og Valdísi.

Þegar við komum til IKEA var klukkan orðin 17:30 og Margrét orðin alveg óð að komast heim.
Við gengum því frekar rösklega í gegnum IKEA og keyptum nokkur glös og kodda.



Eftir þetta var þeyst af stað til Piteå og þangað komið klukkan korter í 21.
Þá áttum við eftir að tanka, enda lítið orðið eftir af bensíni.


Af einhverjum óskiljanlegum ástæðum vildi Margrét fara í Coop (stórmarkaður) niðri í bæ
og kaupa pappaglös og diska áður en við færum heim
og þar sem ég var orðin frekar þreyttur eftir tæpa 9 tíma keyrslu
var ég því ekkert að spá í undarlegum þörfum hennar.

Loksins þegar ég dröslaðist inn um dyrnar heima hjá okkur
varð ég fyrir árás frá hópi vina okkar sem stóðu í stofunni okkar og hrópuð sænska afmælissönginn.


Ég verð að viðurkenna að þetta kom mér algjörlega í opna skjöldu.
Ég var svo þreyttur og svo hissa að ég kom ekki upp einu orði
og það tók mig dágóðan tíma að jafna mig,
enda var ég búinn að hugsa hversu óvenju gott væri að hlamma sér beint í rúmmið
þegar ég kæmi heim.

Ég verð að viðurkenna að ég hafði ekki hugmynd um að Margrét hefði planað þetta ,,surprise" -partí með tveggja vikna fyrirvara og ótrúlega margir hefðu verið með í láta þetta ganga upp.


Ég verð líka að viðurkenna að eftirá var þetta mjög skemmtileg lífsreynsla,
en eitthvað sem ég er ekki alveg vissum að ég vilji upplifa aftur.

Takk Margrét

Allavega nú er ég búinn að gera mína skildu
og þá fái þið hin að heyra meira frá okkur á næstunni frá Margréti.

Kær kveðja
ykkar
Gísli

Hæ hó!

Enn á ný hefur tíminn flogið án þess að ég hafi látið vita um líðan okkar hjúa hér,
en við erum sko ekki dauð úr öllum æðum og lifum,
þrátt fyrir að húsmóðirin bloggi sjaldnar en hollt er

Aldrei slíku vant hefur ekkert merkilegt átt sér stað í lífi okkar sl. viku...

Inntökupróf fyrir nýja nemendur standa nefnilega nú yfir og þá er okkur (þeim gömlu)
ýtt til hliðar í heila viku:
engir tímar, enginn æfingaraðstæða og engir kennarar vilja hitta mann

Sumir gætu haldið að þetta væri hálf alvarlegt ástand, en svo er ekki...

Nemendur nýta þessa viku til þess að vinna upp allt það
sem þeir hafa ekki haft tíma til þess að vinna upp áður,
læra fyrir prófatíðina sem verður strax eftir páska
og slaka ögn meira á en venjulega
og skella sér aðeins oftar á pöbbinn í bænum heldur en þykir venjulegt

Sem sagt lífið er gott og ekki hægt að kvarta undan einu né neinu...

En svo ég vísi í titil færslunnar þá er gaman að segja frá því að á morgun mun fyrsti
(sá eini sem hefur gert sig líklegan til þess að koma)
gesturinn okkar frá Íslandi koma í viku heimsókn
og er eftirvæntingin mikil á þessum bæ, svo meira sé ekki sagt.

Mærin sem leggur leið sína hingað frá höfuðstað Norðurlands Íslendinga heitir Valdís Anna Jónsdóttir og er sem sagt ein af bestu vinum okkar Gísla frá Akureyri.


Vitaskuld (eins og mér er einni lagið)
er búið að plana tímann sem við þrjú munum eiða saman út í ystu æsar
(en það er þó líka frítími frá planinu af og til, haha).

Við Gísli nýtum okkur náttúrulega tækifærið og gerum allt sem okkur hefur langað svo lengi að gera en aldrei gert og drögum Valdísi greyið með okkur þvers og kruss um nágrennið
og alla leið upp til Finnlands líka.

Við förum meðal annars að hitta jólasveininn, til Luleå að versla og á vetrarmarkaðinn sem er þar, keyrum til Gamla stad og skoðum umhverfi Piteå (allir litlu sætu smá-bæirnir), spilum gettu betur spilið með "hinum" Íslendingnum á svæðinu (svo við náum í lið),
förum á kaffihús, á pöbbinn, í bíó og í baðstofu nemendagarðana og slökum á,
auk göngutúra í náttúrunni og kannski að eins og ein lautarferð verði farinn út í Fjárey (Fårön) ef veður leyfir.

Það er von mín að þetta plan lokki aðeins fleiri vini og ættingja í heimsókn til okkar þar sem að auðsjáanlega búum við á paradís á jörð (blikk, blikk) og er heimsókn til okkar ávísun á afsappað frí frá önnum hversdagsleikans á Íslandi (smá sölumennska í gangi)

Annað merkilegt sem mun gerast í næstu viku er að Gíslinn minn verður hálfrar, hálfrar aldar gamall.
Já það er satt drengurinn verður 25 ára þann 19. mars næstkomandi og er ég viss um að hann tekur glaður á móti öllum kveðjum, gjöfum og heimsóknum þann daginn.
Reyndar verður hann mest af deginum upptekinn með mér og Valdísi í Finnlandi, sem áður sagði, en hvað er það á milli vina?

Annars er það nú ekki meira í bili,
erum að fara í loka upptökur í dag á verkefni sem er búið að vera í gangi síðan í september,
en meira um það síðar...


Bestu kveðjur

Margrét